Het Dolfijnenkamp zit er weer op. Na de avonturen van de afgelopen dagen waren we natuurlijk erg moe dus het was niet gek dat we ons vanochtend een “beetje verslapen” hadden. Toen de ouders ons om tegen één uur al kwamen halen, lagen wij nog in onze bedjes. Gelukkig was Marnix wakker genoeg om in zijn slaapzak de deur open te doen, zodat we toch nog op tijd het kamp konden afsluiten.

Toch was er tijdens het hele kamp iets raars aan de hand met de tijd. In het berichtje “De ruimte in” hebben we al verteld over de kapotte horloges van de leiding, Maar kan iemand ons nou uitleggen hoe het kan dat we rond 1 uur ‘s middags nog in bed lagen terwijl we er al een heel ochtendprogramma op hadden zitten?

Dat ochtendprogramma was een bonte ochtend of was het nou toch een bonte avond, zoals Nadja de hele tijd zei? Hoe dan ook we hadden een gevarieerd programma. Femke en Hanne die hun turnkwaliteiten lieten zien. Tamar die voorlas uit eigen werk. Max die twee mooie moppen vertelde. Een ruimtetoneelstuk door Nol en Tamar in hun oogverblindende spaceoutfits, Sjirin en Madelief die een supermoeilijke quiz over de ruimte presenteerden. Marnix, Robert en Jeene die allerlei smaakjes moesten raden en zelfs het papje met vleeskruiden, chilisaus, suiker en tomatenketchup “best lekker” vonden.

Wat wij dan wel weer schattig vonden dat zelfs de leiding iets had ingestudeerd. Het was natuurlijk niet zo goed als de rest van de optredens, maar toch leuk dat ze meededen. Het scheen op de wijs van een bekend liedje te zijn (iets met Champs Elysees) maar er was natuurlijk niemand die dat nog kon horen. Bij het refrein hebben we ze elke keer maar een beetje geholpen.

Voor wie het leuk vindt, hieronder te tekst van hun probeersel.

Dolfijnen zijn op Winterkamp
Het weer dat is bepaald een ramp
Je laarzen op het modderpad
Pas op ’t is nat
De leiding roept, alweer een spel
Dus zeg je bedje maar vaarwel
We speelden veel, we hadden lol
Op winterkamp

Rfrein:
Oh Winterkamp, (met de Dolfijnen)
Oh Winterkamp (met de Dolfijnen)
We hadden het erg naar ons zin
We gingen zelfs de ruimte in
Het winterkamp was heel erg tof
Oh, wat een bof

Hanne is een leuke meid
We kennen haar al weer een tijd
Madelief ook uit die vin
Dat is haar vriendin
De nieuwste aanwinst is F.
Hij bakt een goeie pannenkoek
Ook meester Nol de filmheld ging
Op winterkamp

Refrein:

Femke die praat vaak en veel
Dat voeren wij nu ten toneel
Max dat is een toffe gast
Die goed bij ons past
Een leuke meid is die Sjirin
Maar zwijgen kan ze evenmin
Tamar is onze grote held
Op winterkamp

Refrein (2x).

Ondanks deze bijdrage van de Dolfijnenleiding was de bonte ochtend toch zo geslaagd dat we daarmee het laatste stuk van het ruimteschip hebben verdiend. De ruimtewezens konden weer naar huis en wij dus gelukkig ook. Fijn dat we maandag weer naar school toe mogen.

Groetjes, De Dolfijnen

Het moet onder ons blijven. Maar de Dolfijnen zijn in in illegale activiteiten verzeild geraakt. Ouders maak u nog niet onmiddellijk ongerust, we vertellen u wat er aan de hand is. Tijdens het eten kregen we een diploma dat hoort bij het communicatie insigne (die krijgen we nog) en gelukkig hadden we weer een stuk ruimteschip verdiend. We hebben nu inmiddels drie stukken. Wij wilden natuurlijk gezellig vroeg gaan slapen, maar wij moesten van de Dolfijnenleiding waardevolle spullen gaan smokkelen om zo een extra onderdeel voor  het ruimteschip te kunnen kopen. Diamanten, edelmetaal, plutonium, kunst, antiek, geheimen, olie en tabak. Je kunt het zo gek niet bedenken of we hebben het over ons speelveld proberen te smokkelen. Gelukkig was de leiding zo attent geweest de smokkelwaar op kaartjes af te drukken zodat we het allemaal konden tillen. Minder aardig was dat de leiding zichzelf ook de rol van grenswachter had toebedeeld, zodat ze ons het smokkelen – wat we nota bene in opdracht van hen zelf deden – weer onmogelijk probeerden te maken. Maar goed, blijkbaar hadden we voldoende smokkelwaar verzameld, want aan het eind van de avond vonden we zowaar een vierde onderdeel van ons ruimteschip.

De leiding zorgt goed voor ons. Toen we weer binnen waren gingen ze gehaktballetjes voor ons maken. Wat dan wel weer jammer was dat de brandmelder meer lawaai kon maken dan wij zelf. Gelukkig had de leiding al binnen een kwartier uitgevonden hoe ze dat weer konden uitschakelen. Nu het stil is kunnen we gelukkig gaan sla… zzzz….. zzzzz…. zzzzzz…..

Een nieuwe dag, nieuwe kansen. Zou het vandaag lukken om de ruimtewezens weer op weg te helpen? Gisteren (om half 3 of was het nou kwart over elf?) lag op de plaats van Tamars knuffel zo maar een belangrijk onderdeel van hun ruimteschip.

Na heerlijk laat (half 10, echt waar) ontbeten te hebben waren we helemaal klaar om om elf uur met de volgende opdracht aan de gang te gaan. In het bos lagen allerlei aanwijzingen verborgen. Alle aanwijzingen samen vormden de woorden “svetimos kodas”. Zoals de ontwikkelde lezertjes van deze blog ongetwijfeld weten is dat Litouws voor “alien code”. De goede oplossing leverde ons opnieuw een essentieel onderdeel van het ruimteschip op.

Toen we gingen eten was het opeens gedaan met het mooie weer van vanmorgen. Jammer want vanmiddag stond er een  hike op het programma. GPS-coördinaten, kompaskoersen, een “strippenkaart” en een bolletje-pijltje route bleken een peulenschilletje voor onze Dolfijnen. Rond half 5 was de laatste groep weer in het clubhuis terug. En gelukkig viel het met de regen ook wel mee. We hebben onderweg geen brokstukken van het ruimteschip gezien, dus we moeten afwachten of onze speurtocht het einddoel van het kamp dichterbij heeft gebracht. Moe maar voldaan dat we weer een opdracht tot een goed einde hebben gebracht wachten we nu onder het genot van een kop warme choco en (niet verder vertellen) een bakje chips op wat het eten en de rest van de avond ons gaan brengen.

Groetjes, De Dolfijnen

Beste Dolfijnenouders,

Lees dit berichtje NIET hardop voor. Wij willen ons uiteraard nergens mee bemoeien, maar voor uw eigen welbevinden raden wij u  aan om thuis onder alle omstandigheden de woorden “Drie-twee-één” (in die volgorde) te vermijden. NEE, dit is geen uitdaging. We hebben u nog zo gewaarsch…

De kampleiding

Gisteren zijn we dan eindelijk op kamp gegaan. Veel te lang geleden natuurlijk, dus we hebben er allemaal heel veel zin in. Nadat we allemaal onze bedjes hadden opgeblazen of in elkaar gezet en we de pappa’s en de mamma’s met zachte dwang hadden weggekeken kon ons ruimtekamp beginnen.

Ruimtekamp, wat moet je je daar nu weer bij voorstellen. Als je er over nadenkt is het eigenlijk heel simpel. Als je als buitenaards wezen op deze aarde strandt met panne aan je ruimteschip wat kun je dan anders doen dan een videoboodschap sturen aan onze Dolfijnen?

Om een lang verhaal kort te maken wij moeten met elkaar de onderdelen van hun ruimteschip verzamelen. Dat moeten we doen door allerlei opdrachten tot een goed einde te brengen. Gelukkig zijn dat wel allemaal spelletjes. Zo hebben we gisteren Spaceball gespeeld, primitief gekookt (blauwe pannenkoeken gebakken op een kampvuurtje) en Sterrenhoop gespeeld. Om 10 uur waren we moe en stuurde de leiding ons naar bed. Om half 1 werden we weer wakker gemaakt en moesten we “dieren” die geluiden maakten in de bosjes rond het speelveld zoeken. Na een kop warme choco en nog een keer tandjes poetsen gingen we om half 3 eindelijk weer naar bed.

Vanmorgen bleek tijdens het ontbijt dat gisteren de horloges van de leiding blijkbaar een beetje kapot waren (zal wel met ruimtestralen te maken hebben). De eerste keer dat we gingen slapen was het in werkelijkheid nog maar half 9. De tweede keer kwart over 11. We zijn beniewd wat vandaag ons brengt.

 

De Dolfijnen

Het zou superslecht weer worden dit weekend. Geen leuk vooruitzicht als je samen met zo’n 500 waterscouts gaat meedoen aan de regionale zeil, wrik- en roeiwedstrijden op het eiland van Maurik. Wat wind is op het water leuk (zeker als je gaat zeilen), maar regen en onweer is dan weer minder. Uiteraard hoort kamperen ook bij zo’n kamp. Daarom was het geen echt leuke gedachte dat dit misschien wel het eerste Pinksterkamp in jaren zou zijn met heel veel regen.

En inderdaad op zaterdagmiddag een paar uur nadat de Dolfijnen hun plekje in de tent hadden opgezocht en net aan hun eerste spel waren begonnen begon het te regenen. Eerst zachtjes, maar als snel begon het te onweren en barstte de bui echt los. Dat duurde ongeveer een kwartier en toen werd het langzaam droog. Ongeveer een uur nadat de eerste druppels waren gevallen was het weer droog en dat is het op een paar verdwaalde druppels na ook gebleven. Zondag was het zelfs warm. Helaas was één windvlaag te sterk voor een van de twee tenten waarin de Dolfijnen moesten slapen. Maar Dolfijnen zijn bikkels (en gelukkig niet zo groot) en zo konden we de dakloos geworden kinderen toch nog een plekje geven in de andere Dolfijnentent en bij de Orca’s.

Voor de oudere kinderen staat PiKa (Pinksterkamp) helemaal in het teken van de wedstrijden. De Dolfijnen hebben ook wel aan een roeiwedstrijd meegedaan, maar de meeste tijd deden we samen met Dolfijnen van andere Scoutinggroepen mee aan ons hun eigen spelprogramma (waar de Orca’s dan ook weer aan mee mochten doen).
Op zondagochtend hebben we met het postenspel een mooie zilveren medaille verdiend. Klasse Dolfijnen (en Orca’s die meededen)!

Zondagmiddag was een hoogtepunt. We mochten lekker zelf proberen in een “Optimistje” (eenpersoons zeilbootje voor kinderen) wat je allemaal met een zeilboot kunt doen. Voor sommigen best spannend (maar toch heel erg goed gedaan), anderen zeilden vrolijk, alsof het de normaalste zaak van de wereld was, de plas over. Wie weet krijgt het zeilmeisje Laura Dekker (wist je dat die ook bij de Dolfijnen van de SeaLions heeft gezeten?) nog wel eens concurrentie van één van onze aanstormende zeiltalenten.

Eigenlijk was er zo veel voor ons georganiseerd dat we nauwelijks de tijd hadden voor al die andere leuke dingen die je kon doen, zoals zanddammen bouwen aan de waterkant, naar de “Toko” gaan om veel snoep en drinken te kopen. Om de speeltuin en het springkussen nog maar niet te noemen. Toen de pappa’s en mamma’s op zondagavond de kinderen op kwamen halen waren ze dan ook “best een beetje moe”. In ieder geval was het weer een leuk en gezellig pinksterkamp.

Een beetje verdrietig zijn we wel. Het was vandaag “overvliegen”. Overvliegen betekent dat je over gaat naar een oudere speltak. Daarom hebben we vandaag afscheid genomen van Finn, Mans en Nick die vanaf nu Orca zijn.

Van het overvliegen maken we altijd een spel. Dit keer moesten de overvliegers op een karretje plaats nemen. Met het karretje in het midden werd er vervolgens een touwtrekwedstrijd gehouden waarbij het de bedoeling was dat de Orca’s het karretje met onze overvliegers binnen haalden. Jammer voor de Orca’s, maar ze waren – mede dankzij de voortrefelijke knooptechniek van Joost – uiteraard totaal kansloos. Omdat Nick, Mans en Finn toch wel moesten overvliegen hebben we de Orca’s uiteindelijk maar laten winnen. Dat begrijp je.

Na het spel werden de overgevlogen kinderen meteen geïnstalleerd bij hun nieuwe speltak, zodat de drie overgevlogen mannen nu meteen ook helemaal officieel Orca zijn.

Mans, Nick en Finn, gefeliciteerd. We zullen jullie best missen, al was het alleen maar dat we nu op zoek moeten naar twee nieuwe toppers en een tipper. We wensen jullie heel veel plezier bij de Orca’s en we verwachten jullie over een aantal jaren gewoon weer terug bij de Dolfijnen, maar dan als leiding!

Natuurlijk was het overvliegen ook wel een heel erg feestelijke gebeurtenis. Vooral ook omdat we vandaag eindelijk de Dolfijnenfilm hebben gezien waar we zo hard aan hebben gewerkt. Als je er niet bij was wordt je daar dan misschien wel weer een beetje verdrietig van, maar geen nood daar hebben we aan gedacht. Binnenkort komt de film op DVD uit. Voor maar € 5,= krijg je dan een DVD met de film en bonusmateriaal waaronder bloopers en de installatie van Giel, Madelief en Tamar. Als je de DVD wilt bestellen kan dat hier! De winst van de DVD-verkoop komt ten goede aan het Dolfijnen-programma!

De afgelopen maanden hebben we als Dolfijnen aan het thema communicatie gewerkt. De laatste tijd hebben we aan een film gewerkt. Die wordt de komende weken gemonteerd. Vandaag hebben we al een heuse trailer bekeken op de opkomst. En nu is de trailer uiteraard op onze site te zien.

Gisteren hebben we een Scotland Yard SMS spel gespeeld in Leersum. We waren maar met een klein groepje, want veel kinderen waren al op vakantie. Uiteindelijk hebben 10 kanjers (en hun al even stoere leiding)  de kou getrotseerd.

Alle groepen kregen cryptische aanwijzingen. Eén van de teams (het politieteam) moest proberen de andere teams de loef af te steken. Een verbeten strijd dus. Uiteindelijk werd het een boeventeam dat won. Lees hier wat een van de “boeven” hierover te vertellen heeft.

Zaterdag 19 februari zijn we met de Dolfijnen naar Leersum geweest, daar hebben we een spel gedaan. We hadden 3 groepjes en moesten allemaal opdrachten doen dat ging per sms. Op het laatst had het groepje van Inge gewonnen en kregen we allemaal chocolademelk met een  rietje,het was erg leuk

groetjes van Danique